Indiana Jones powraca to nie jest, jak można by sądzić, powieść w trzech częściach, tylko trzy niezależne, napisane przez różnych autorów całości zebrane w jednym tomie, co rzuca się w oczy zarówno w stylu pisania, jak i w sposobie prezentowania głównych bohaterów. Najbardziej zaskoczyły mnie jednak błędy edytorskie obecne w pierwszej części. O samej akcji nie ma się co tu rozwodzić, gdyż z pewnością wszyscy dokładnie znają przygody nieustępliwego archeologa awanturnika. Pierwsza część przygód - w zbiorze, a nie chronologicznie É Indiana Jones i poszukiwacze zaginionej Arki - rozgrywająca się w Egipcie, gdzie Indy pierwszy raz staje do walki przeciwko faszystom, to moja ulubiona filmowa część. Spalony słońcem Egipt, podstępne czarne charaktery oraz liczne pościgi i ucieczki to całość, która nie może nie zauroczyć. Niestety, Campbell Black nie poradził sobie z tematem. Przede wszystkim Indiana Jones w jego części jest bohaterem zagubionym, słabym, wręcz nie radzącym sobie z otoczeniem. Z drugiej strony, wszyscy znamy scenariusz, więc działania w żadnym razie nie przystają do tego, jaki rys psychologiczny autor stara się budować. Dysonans jest tak wielki, że mnie osobiście zakłócił całkowicie odbiór i bardzo negatywnie wpłynął na odbiór powieści. Do tego dochodzą błędy techniczne, np. niewłaściwie oznaczonych dialogów, co dodatkowo irytuje podczas lektury. Jednak na drugim biegunie znalazł się na szczęście James Kahn, skądinąd znany pewnie fanom Gwiezdnych Wojen, autor Indiana Jones i Świątynia Zagłady. Rozbudowana w stosunku do filmu akcja, świetnie przedstawione postacie, ich myśli i motywacje oraz bardzo sprawne pióro sprawiło, że jest to z pewnością najmocniejsza część książki. Muszę przyznać, że azjatycka podróż Indiany chyba bardziej nawet podoba mi się w wersji literackiej, niż filmowej. Plastyczność opisów tytułowej świątyni i późniejszej ucieczki jest po prostu znakomita. Na całe szczęście, trzeci z autorów, Rob MacGregor, plasuje się bliżej Kahna niż Blacka. Może Indiana Jones i Ostatnia Krucjata nie jest na tak mocnym poziomie, ale za to ma coś, co mnie osobiście niezmiernie zaskoczyło É i to pozytywnie. W toku opowieści zauważamy, że akcja filmu i książki się lekko różnią. Nie w jakiś znaczący sposób, ale za to w całkowicie przemyślany. MacGregor podjął się bowiem poprawienia tych drobnych błędów, tudzież nielogiczności, które w filmie występują. Zrobił to z wielkim wyczuciem, można powiedzieć, że zabieg miał charakter nieinwazyjny. Wielkie brawa za to i, chociażby z tego tylko powodu, warto tej części chwilę poświęcić. Podsumowując, powiedzieć należy, że Indiana Jones powraca to książka zdecydowanie nierówna. Trzy zawarte w niej powieści nie trzymają jednego poziomu, a co gorsza widoczna jest różnica w umiejętnościach pisarskich autorów. Żałuję, że za całość nie wziął się James Kahn, bo moja ocena byłaby zdecydowanie wyższa. Jeśli jednak przeżyjecie Poszukiwaczy zaginionej Arki to dalej będzie już lepiej. Zwłaszcza, że tak jak wspominałem wcześniej É Kahn zaskoczy Was kilkoma dodanymi od siebie elementami, a MacGregor poprawkami nielogicznych elementów znanych z filmowej wersji. Lektura jest więc warta tych kilku wakacyjnych godzin na przykład w samolocie, w czasie podróży w miejsca znane nam z wypraw Indy'ego.