Nastąpiła inwazja na Ziemię. Nikt tego nie zauważył, dopóki wiadomości w telewizji nie zrobiły się śmiertelnie nudne, alkoholicy przestali pić, narkomani sami zgłosili się na odwyk, mordercy nagle zmienili zdanie na temat przemocy, a chorzy ozdrowieli. Ale wtedy było już za późno i okazało się, że ludzkość przegrała É z istotami znanymi jako Dusze (albo, jak mówią niedobitki ludzkości: robale, glisty, pasożyty). Dusze nie mają ciał, potrzebują żywicieli. Kolonizują więc kolejne planety istot inteligentnych, wszczepiają się do ich ciał, przejmują świadomość i doświadczają życia na danej planecie. Gdy życie żywiciela dobiega końca, Dusze nie umierają É przenoszą się po prostu do następnego ciała, czasem na tej samej, czasem na innej planecie. Dusze są też obrzydliwie dobre É nie potrzebują pieniędzy, bo wszystkie są uczciwe i w jakiś sposób przysługują się społeczeństwu, nie potrzebują więzień, bo brzydzą się przemocą i nie umieją kłamać. Po tym właśnie niedobitki ludzkości zorientowały się, że coś jest nie tak. Kiedy poranki przestały zaczynać się od informacji o atakach terrorystycznych jasne stało się, że coś jest nie w porządku. Niektórzy uciekli, na przykład Melanie i jej braciszek Jamie. Uważali się za ostatnich ludzi na Ziemi, dopóki nie spotkali Jareda. Przez chwilę żyli we troje niemal w sielance. Ale Melanie została złapana przez Łowców, specjalny oddział Dusz zajmujących się wyłapywaniem ostatnich ludzi É tego niebezpiecznego gatunku, genetycznie zaprogramowanego na przemoc, stanowiącego zagrożenie dla niewinnych Dusz pragnących żyć w spokoju. I tak ciało Melanie dostało nowego mieszkańca. Jest nią Wagabunda, Dusza, która żyła już na większości skolonizowanych planet. Jest uważana za silną i doświadczoną, dlatego to właśnie ona została wybrana żeby zamieszkać w ciele Melanie i wydobyć z jej pamięci informacje o innych ukrywających się gdzieś ludziach. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że Melanie nie chce zniknąć ze swojego ciała i stawia opór, ukrywając informacje. Łagodna z natury Wagabunda (w końcu jest Duszą), nie potrafi wyrzucić jej z umysłu przemocą, ale nie chce też wycofać się z ciała i poddać. Mając do dyspozycji część wspomnień swojej żywicielki oraz chemię jej ciała odkrywa też przedziwne uczucie É zaczyna troszczyć się o małego Jamiego, kochać Jareda i martwić się o ich obu. W końcu dochodzi z Melanie do porozumienia i obie, w jednym ciele, wyruszają na niemal samobójczą wyprawę żeby odnaleźć ukochanych mężczyzn. Czego można spodziewać się dalej? Dziewczyn jest dwie, więc co najmniej dwóch romansów, ciało jest jedno - więc wielu komplikacji, na Ziemi toczy się wojna - więc mnóstwa kłopotów.