Nikos Kazantzakis, znany prozaik, poeta i dramaturg grecki, urodził się w 1883 r. na Krecie. Ukończył prawo na uniwersytecie ateńskim, następnie studiował filozofię w Sorbonie, historię literatury w Niemczech i we Włoszech. Przed drugą wojną światową zamieszkał na wyspie Eginie i poświęcił się pracy literackiej. W 1945 r. został prezesem związku pisarzy greckich. Ostatnie lata życia spędził we Francji. Zmarł w Niemczech, we Fryburgu, w 1957 r. Jest autorem wielu głośnych powieści, jak: "Odyseja", "Wolność czy śmierć", "Grecka zapalczywość", "Biedaczyna z Asyżu" (wyd. polskie - 1962), "Chrystus ukrzyżowany po raz wtóry" (wyd. polskie - 1958), "Kapetan Michał" (wyd. polskie - 1960) i "Grek Zorba". Powieść ta, rozsławiona filmem w reżyserii Michaela Kakojannisa i kreacją Anthony'ego Quinna, przeciwstawia abstrakcyjnym rozważaniom filozoficznym nie zdeformowany niczym instynkt człowieka, który osiąga szczęście żyjąc w ścisłym związku z naturą, poddając się jej prawom, czerpiąc radość z wszystkiego, co go otacza. äGrek Zorbaö to powieść, o której trudno jednoznacznie powiedzieć, że jest dobra albo zła. Na pewno nie odpowiada mi zawarty w niej obraz Boga É Boga niczym nie różniącego się od diabła, i obraz jego sług É iście na podobieństwo owego diabła uczynionych. Nie podoba mi się okrucieństwo, które pojawia się na kartach powieści (w wyniku samosądu zostaje zabita wdowa - ucinają jej głowę). Natomiast urzekła mnie postać tytułowego bohatera. Aleksy Zorba É to człowiek żyjący w zgodzie z naturą, czerpiący z życia pełnymi garściami, człowiek, który mimo podeszłego wieku nie przejdzie obojętnie obok żadnej kobiety, ponieważ uszczęśliwianie ich uważa niemal za swoją misję. Najlepiej charakteryzuje tę postać towarzysz i przyjaciel Zorby: äGdy przeczytałem list Zorby, przez długą chwilę nie wiedziałem, czy się oburzać, czy śmiać, czy podziwiać tego pierwotnego człowieka, który krusząc zewnętrzną powłokę życia É logikę, moralność i etykietę É dociera do jego istoty. Wszystkie drobne, ale tak pożyteczne cnoty są mu obce, ma jednak pewną zasadę, uciążliwą i niebezpieczną, która pcha go niepowstrzymanie do przekroczenia ostatecznej granicy, ku przepaści.