Wydany w 1902 roku "Immoralista" to pierwsza szeroko znana powieść Gide'a. Sięgnąłem po nią, zachęcony wcześniejszymi pozycjami tego Autora. Chciałem też się dowiedzieć, co gorszyło ludzi u progu dwudziestego wieku, mając w pamięci, że niecałe pół wieku wcześniej oburzenie siała Flaubertowska "Pani Bovary". Głównymi bohaterami "Immoralisty" są Michał - zarazem narrator - oraz jego młodziutka małżonka, Marcelina. Opowieść obejmuje losy tego małżeństwa. Wszystko wydaje się bajką: on - u progu sławy, ambitny i wykształcony, ona - uosobienie dobroci, istny anioł. A jednak już na pierwszej stronie pojawiają się jakieś zgrzyty, coś nie pasuje: "Mało znałem swoją żonę i sądziłem, nie cierpiąc specjalnie z tego powodu, że i ona prawie mnie nie zna. Poślubiłem ją bez miłości, w dużej mierze by zadowolić ojca, który tuż przed śmiercią niepokoił się, że zostawia mnie samego"*. Świeżo upieczona para małżeńska wyrusza w podróż, zwiedzając dobry kawał świata. Można by zapytać, czy są naprawdę szczęśliwi? Michał bardzo zaniedbuje Marcelinę, ale ona cierpliwie znosi przypływy i odpływy jego uczuć. Troskliwie zajmuje się nim również podczas groźnej choroby. Co ciekawe, podczas lektury coraz częściej narastało we mnie przekonanie, że Michał jest homoseksualistą (choć oczywiście to słowo ani razu nie pada w toku powieści). Dobrze - jeśli nie najlepiej - się czuje w towarzystwie młodych chłopców, przedkłada je często nad kompanię Marceliny. Jego niespełnione żądze urastają wręcz do obsesji, choć oczywiście Gide skutecznie to maskuje, pozwala Czytelnikowi dojść do tego wniosku samodzielnie.