"Czarodziejska góra" to książka, w której należy się zatopić - nie mieć żadnych uprzedzeń - dać się jej ponieść. Płynąc razem z nurtem nie spostrzeżemy nawet, że stajemy się jej częścią. Czas raz będzie stawał i zastygał w bezruchu, raz przyspieszał z prędkością sań zwożących trupy w dolinę. Bo dla mnie to książka o czasie - jego nieuchronności w kształtowaniu dziejów i jego relatywizmie. Jeśli szukasz wartkiej akcji, niespodziewanych jej zwrotów i przygód - nawet nie bierz jej do ręki. Jednak jeśli potrzeba Ci oderwania się od świata w wędrówce na czarodziejską górę, gdzie czas się zatrzymał, szerszego spojrzenia na świat, filozofię i życie, zatrzymania się i spojrzenia w głąb siebie - to, być może, "Czarodziejska góra" Ci w tym pomoże. Od razu muszę ostrzec, że wędrówka będzie niewątpliwie intelektualnym wyzwaniem, ale przecież nic, co łatwo przychodzi, nie ma wielkiej wartości. Akcja tej powieści rozgrywa się w odciętym od normalnego życia sanatorium dla gruźlików, w latach poprzedzających wybuch I wojny światowej. Jej głównym bohaterem jest młody inżynier Hans Castorp, którego kilkutygodniowe odwiedziny u kuzyna zmieniają się w 7-letni pobyt, odmieniający całkowicie bohatera. Hans Castorp w pewnym momencie zaczyna przypominać bohatera średniowiecznego moralitetu, o jego duszę walczą bowiem dwie osoby: wyznawca humanizmu Settembrini i cyniczny rzecznik przemocy - Naphta. Jest to opowieść o dojrzewaniu, miłości, przyjaźni, godności w obliczu nadchodzącej śmierci... Po prostu arcydzieło literackie!